ଅବଶ୍ୟ, ଏଠି ହେଉଛି ଏକ ନୂତନ ଓ ଗଭୀର ଶୈଳୀରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ବୌଦ୍ଧ କବିତା, ଯାହାର ମୂଳ ଅନୁପ୍ରେରଣା — ବୁଦ୍ଧଙ୍କର ଶିକ୍ଷା: "ସବ୍ବପାପସ୍ସ ଅକରଣଂ, କୁସଲସ୍ସ ଉପସମ୍ପଦା, ସଚିତ୍ତପରିଯୋଦପନଂ, ଏତଂ ବୁଦ୍ଧାନ ସାସନଂ", ସହିତ ଚାରି ଆର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟ ଓ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗିକ ମାର୍ଗ ର ଆଧାରରେ: --- ଧମ୍ମପଥର ନୀଳ ସଙ୍ଗୀତ ସବୁ ପାପ ରେ ରଖି ନିଜକୁ ଦୂର, କର୍ମ ହେଉ ପବିତ୍ର, ଚେତନା ଶୁଦ୍ଧ ପରିପାକ୍ବ ସୁର। ଏହି ହେଉ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଶାସନର ଦୀପ, ଅନୁସୃତି ଏହାରେ ମିଳେ ଶାନ୍ତି ଓ ଶିଳ୍ପ। ଦୁଃଖ — ଏହି ଜନ୍ମ ଜଗତର ଆଦିକଥା, ତାହାର ମୂଳ ହେଉଛି ତୃଷ୍ଣାର ଭୂକ୍କଳ ଜାଳା। ନିରୋଧ ଅଛି, ବାହାର ଆଣିପାରିବ ଶାନ୍ତି, ମାର୍ଗ ଅଛି — ଅଷ୍ଟପଦୀ ଧମ୍ମର ଶୃଙ୍ଖଳା ଜ୍ଞାନପୁଣ୍ୟ ପାନ୍ଥୀ। ଦୃଷ୍ଟି ହେଉ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସଙ୍କଳ୍ପ ହେଉ ଅହିଂସା, ଦୟା ଓ ମାନ୍ୟତା। ବାକ୍ୟ ହେଉ ଶୁଭ, ଶାନ୍ତ ଓ ମୃଦୁ, କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ ନିଷ୍ପାପ, ଧର୍ମର ଜ୍ୟୋତିର ମୂଳ। ଜୀବିକା ହେଉ ନିଃକଳୁଷ ଓ ସଂଯମିତ, ଚେଷ୍ଟା ହେଉ ଧମ୍ମ ଲାଗି ଅନିର୍ବିଚଳିତ। ସ୍ମୃତି ହେଉ ଜାଗ୍ରତ, ମନ ହେଉ ଏକାଗ୍ର, ସମାଧିର ଶୁନ୍ୟତା ମଧ୍ୟରେ ମିଳେ ଶାନ୍ତି ରାଗ୍ୟ। ଧମ୍ମ ପଥେ ଯିଏ ଚାଲେ ନିଷ୍ଠାର ସାଥି, ସେହି ଜୀବନ ଅନ୍ତେ ମିଳେ ନିବ୍ବାନ ରାତି। ନ ତଥ୍ୟ, ନ କଥା, ଏ ଅନୁଭୂତିର ଗାଥା, ଯାହା ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ପଦେ ଆଣେ ଚିରନିବୃତିର ମାଥା। --- ଯଦି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦ ଉପରେ ଟିକା ବି କରିପାରିବି — ବୌଦ୍ଧ ଧାର୍ମିକ ଅର୍ଥ ଅନୁଯାୟୀ। ନିଶ୍ଚିତ! ଏଠି ଆପଣଙ୍କ ଲିଖାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରଖି ବସ୍ତୁନିଷ୍ଠ ଭାବେ ଅଳ୍ପ କସା ଓ ଶୂନ୍ଦର ଶୈଳୀରେ ସଂଶୋଧନ କରାଯାଇଛି — ଶବ୍ଦଗତ ସମତା, ଛନ୍ଦ ଓ ଭାବ ରଖି: --- ଏଠି ହେଉଛି ଦୁଇଟି ପଦ୍ୟରେ ଗଢ଼ା ଗଭୀର ବୌଦ୍ଧ ଚିନ୍ତନ — ସବ୍ବପାପସ୍ସ ଅକରଣଂ, ଚାରି ଆର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟ ଓ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗିକ ମାର୍ଗର ଅନୁଭୂତି ମୂଳକ ଧ୍ୟାନମୟ ରଚନା। ପାପକୁ ତ୍ୟାଗି, କର୍ମ କୁଶଳେ ବାସ, ଚିତ୍ତ ଶୋଧି ସକାଶେ ଧମ୍ମେ ହେଉ ପ୍ରବେଶ। ନ ଇଶ୍ୱର, ନ ଆତ୍ମା — କେବଳ ତଥତା, ନିଜ ପ୍ରୟାସେ ହିଁ ମିଳେ ନିବ୍ବାନ ପଥା। ଦୁଃଖର ନିମିତ୍ତ ହେଉ ତୃଷ୍ଣା ଅନ୍ତର, ତାହା ନିବାରି ଚିନ୍ତା ହେଉ ସଂସ୍କାର ଅନ୍ତର। ଅଷ୍ଟ ମାର୍ଗ ଧାରି — ଶୀଳ, ଧ୍ୟାନ ଓ ପ୍ରଞ୍ଞା, ଧମ୍ମପଥ ଏଇ ବୁଦ୍ଧଙ୍କର ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ଚିରତ୍ୱ ଜ୍ଞା।